ລູກຂອງຂ້ອຍເຮັດຄະແນນ ACT® ໄດ້ຕ່ຳຫຼາຍ. ບາດນີ້ຈະເຮັດແນວໃດຕໍ່?

Read time: 6 min · Last updated: June 21, 2026

ຄະແນນທີ່ອອກມາຕ່ຳກວ່າທີ່ຄາດໄວ້ — ອາດຈະຕ່ຳກວ່າຫຼາຍ. ກ່ອນທີ່ຈະຕັດສິນໃຈໃດໆ, ນີ້ແມ່ນແນວທາງປະຕິບັດເພື່ອຊອກຫາວ່າຈະເຮັດແນວໃດຕໍ່ໄປ.

ທຳອິດ: ຢ່າຟ້າວຕັດສິນໃຈຫຍັງໃນມື້ນີ້

ຄະແນນທີ່ບໍ່ດີອາດເຮັດໃຫ້ຮູ້ສຶກຄືກັບວ່າເປັນຈຸດຈົບ ແລະແກ້ໄຂບໍ່ໄດ້ ເຊິ່ງເກີນຄວາມເປັນຈິງ. ຄວາມຈິງແມ່ນ ສາມາດສອບເສັງ ACT® ໄດ້ຫຼາຍຄັ້ງ, ມະຫາວິທະຍາໄລສ່ວນໃຫຍ່ຍອມຮັບຄະແນນທີ່ດີທີ່ສຸດຈາກການສອບເສັງຫຼາຍໆຄັ້ງ, ແລະຫຼາຍແຫ່ງຍັງໃຊ້ລະບົບ 'superscore' ຫຼືການລວມຄະແນນສ່ວນທີ່ດີທີ່ສຸດຂອງລູກຈາກວັນສອບເສັງທີ່ຕ່າງກັນ. ສະນັ້ນ ຜົນລັບທີ່ບໍ່ດີພຽງຄັ້ງດຽວບໍ່ໄດ້ປິດກັ້ນໂອກາດໃດໆ ຢ່າງຖາວອນ.

ໃຫ້ເວລາກັບຕົວເອງຈັກໜຶ່ງວັນກ່ອນຕັດສິນໃຈເລື່ອງໃດໆ. ປະຕິກິລິຍາທີ່ເກີດຈາກຄວາມຕື່ນຕົກໃຈ — ເຊັ່ນການຟ້າວລົງທະບຽນສອບເສັງຮອບຖັດໄປທັນທີ, ການຈ້າງຕິວເຕີຄົນທຳອິດທີ່ເຈິ, ຫຼືການປະກາດຍອມແພ້ ແລະຕັດລາຍຊື່ມະຫາວິທະຍາໄລທີ່ຢາກເຂົ້າຖິ້ມ — ມັກບໍ່ແມ່ນການຕັດສິນໃຈທີ່ຖືກຕ້ອງພາຍໃນ 24 ຊົ່ວໂມງທຳອິດ.

ທີສອງ: ອ່ານລາຍງານຄະແນນຢ່າງລະອຽດ ບໍ່ແມ່ນເບິ່ງແຕ່ຄະແນນລວມ

ຄະແນນລວມ (composite) ແທບບໍ່ມີປະໂຫຍດເລີຍຫາກເບິ່ງແບບລອຍໆ. ສິ່ງສຳຄັນແມ່ນລາຍລະອຽດຄະແນນໃນແຕ່ລະສ່ວນ (section) ແລະໝວດໝູ່ລາຍງານຍ່ອຍໃນແຕ່ລະສ່ວນນັ້ນ. ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຈະບອກທ່ານຢ່າງເຈາະຈົງວ່າຄະແນນເສຍໄປຕົງໃດ — ແລະທີ່ສຳຄັນກວ່າຊັ້ນແມ່ນ ຄະແນນທີ່ເສຍໄປນັ້ນກະຈຸກຕົວຢູ່ສະເພາະໃນບາງຈຸດທີ່ສາມາດແກ້ໄຂໄດ້ ຫຼືກະຈາຍໄປທົ່ວທັງຂໍ້ສອບເທົ່າໆ ກັນ.

ນັກຮຽນທີ່ໄດ້ຄະແນນລວມ 19 ຄະແນນ ໂດຍໄດ້ຄະແນນຄະນິດສາດ 24 ແລະພາສາອັງກິດ 15 ຈະມີບັນຫາທີ່ແຕກຕ່າງຈາກນັກຮຽນທີ່ໄດ້ 19 ຄະແນນໃນທັງສີ່ສ່ວນຢ່າງສິ້ນເຊີງ. ນັກຮຽນຄົນທຳອິດມີສ່ວນທີ່ຕ້ອງແກ້ໄຂພຽງສ່ວນດຽວ. ສ່ວນນັກຮຽນຄົນທີສອງມີຊ່ອງຫວ່າງໃນການກຽມຕົວທີ່ກວ້າງກວ່າ. ລາຍງານຄະແນນຈະບອກທ່ານວ່າທ່ານກຳລັງຢູ່ໃນສະຖານະການໃດ.

ຫາກທ່ານຍັງບໍ່ມີລາຍງານຄະແນນໂດຍລະອຽດ — ຮູ້ພຽງແຕ່ຄະແນນລວມ — ໃຫ້ລໍຖ້າຈົນກວ່າລາຍງານຈະມາຮອດກ່ອນຈະວາງແຜນໃດໆ. ຕົວເລກທີ່ບໍ່ມີບໍລິບົດແວດລ້ອມບໍ່ສາມາດນຳໄປໃຊ້ວາງແຜນແກ້ໄຂໄດ້. ຫາກທ່ານຍັງຄົງລໍຖ້າຜົນຄະແນນຢູ່, ນີ້ແມ່ນຂໍ້ມູນກ່ຽວກັບ ເມື່ອໃດທີ່ຄະແນນ ACT ຖືກປະກາດ.

ທີສາມ: ຫາສາເຫດວ່າເກີດຫຍັງຂຶ້ນ

ມີເຫດຜົນຫຼັກໆ ບໍ່ກີ່ຂໍ້ທີ່ເຮັດໃຫ້ນັກຮຽນໄດ້ຄະແນນຕ່ຳກວ່າທີ່ຄາດໄວ້, ແລະແນວທາງໃນການກ້າວຕໍ່ໄປສຳລັບແຕ່ລະເຫດຜົນກໍແຕກຕ່າງກັນອອກໄປ.

ຊ່ອງຫວ່າງໃນການກຽມຕົວ. ນັກຮຽນຍັງເກັບເນື້ອຫາບໍ່ຄົບຖ້ວນ. ນີ້ແມ່ນສາເຫດທີ່ພົບໄດ້ບ່ອຍທີ່ສຸດ ແລະແກ້ໄຂໄດ້ງ່າຍທີ່ສຸດ. ມັນໝາຍຄວາມວ່າຄະແນນນັ້ນສະທ້ອນເຖິງລະດັບຂອງພວກເຂົາໃນປັດຈຸບັນໄດ້ຢ່າງແມ້ນຍຳ, ແລະການປັບປຸງຄະແນນຈຳເປັນຕ້ອງມີການກຽມຕົວທີ່ຕົງຈຸດຫຼາຍຂຶ້ນ — ບໍ່ວ່າຈະເປັນການສຶກສາດ້ວຍຕົນເອງ, ການຮຽນພິເສດ, ຫຼືທັງສອງຢ່າງ.

ຄວາມວິຕົກກັງວົນໃນການສອບເສັງ ຫຼືບັນຫາເລື່ອງການເຮັດຂໍ້ສອບ. ນັກຮຽນຮູ້ເນື້ອຫາດີແຕ່ມີບາງຢ່າງຜິດພາດໃນວັນສອບເສັງຈິງ — ເຊັ່ນຕື່ນເຕັ້ນ, ນອນບໍ່ຫຼັບ, ຫຼືສະພາບແວດລ້ອມໃນຫ້ອງສອບເສັງບໍ່ດີ. ຫາກຄະແນນການເຮັດຂໍ້ສອບຈຳລອງສູງກວ່າຜົນສອບຈິງຢ່າງມີນັບຍະສຳຄັນ, ປະເດັນນີ້ຖືວ່າຄຸ້ມຄ່າທີ່ຈະລອງສືບຫາເບິ່ງ. ການລອງເຮັດ ແບບທົດສອບຝຶກຝົນຟຣີ ພາຍໃຕ້ເງື່ອນໄຂທີ່ສົມຈິງເປັນວິທີທີ່ຊັດເຈນທີ່ສຸດໃນການຢືນຢັນເລື່ອງນີ້. ການແກ້ໄຂບໍ່ແມ່ນການໄປນັ່ງອ່ານເນື້ອຫາເພີ່ມ; ແຕ່ແມ່ນການສ້າງຄວາມສາມາດໃນການເຮັດຂໍ້ສອບພາຍໃຕ້ສະພາວະການສອບເສັງຈິງ.

ຄວາມບໍ່ຄຸ້ນເຄີຍກັບຮູບແບບຂໍ້ສອບ. ຜູ້ສອບຄັ້ງທຳອິດມັກເຮັດຄະແນນໄດ້ຕ່ຳກວ່າຄວາມຮູ້ທີ່ມີເນື່ອງຈາກ ACT® ມີແພດເທີນຂໍ້ສອບສະເພາະຕົວ, ມີຄວາມກົດດັນເລື່ອງເວລາ, ແລະມີວິທີຕັ້ງຄຳຖາມສະເພາະທີ່ຕ້ອງອາໄສຄວາມຄຸ້ນເຄີຍໃນການເຮັດ. ບັນຫານີ້ມັກຈະຄີ່ຄາຍລົງໄດ້ເອງໃນການສອບເສັງຄັ້ງທີສອງຫຼັງຈາກໄດ້ຮັບການກຽມຕົວທີ່ຕົງຈຸດ.

ຂາດເນື້ອຫາຄວາມຮູ້ທີ່ແທ້ຈິງ. ນັກຮຽນມີເນື້ອຫາບົດຮຽນທີ່ຍັງຮຽນບໍ່ຈົບທີ່ໂຮງຮຽນ — ເຊິ່ງມັກຈະເກີດຂຶ້ນກັບນັກຮຽນທີ່ອາຍຸນ້ອຍກວ່າ ຫຼືຜູ້ທີ່ຍັງຮຽນວິຊາຄະນິດສາດຕາມລຳດັບເນື້ອຫາທີ່ຂໍ້ສອບຄອບຄຸມບໍ່ຈົບ. ກໍລະນີນີ້ຕ້ອງໃຊ້ເວລາເພີ່ມຂຶ້ນ, ບໍ່ແມ່ນແຕ່ການອ່ານໜັງສືໃຫ້ຫຼາຍຂຶ້ນເທົ່ານັ້ນ.

ການລະບຸໄດ້ວ່າສາເຫດໃດໃນບັນດາສາເຫດເຫຼົ່ານີ້ທີ່ເປັນຕົວສະກັດຄະແນນ ຈະເປັນຕົວ ກຳນົດແນວທາງທັງໝົດທີ່ຈະຕາມມາ.

ທີສີ່: ກວດສອບກອບເວລາ

ໄລຍະເວລາທີ່ເຫຼືອກ່ອນທີ່ຈຳເປັນຕ້ອງໃຊ້ຄະແນນ — ບໍ່ວ່າຈະເປັນສຳລັບການສະໝັກເຂົ້າມະຫາວິທະຍາໄລ, ວັນສິ້ນສຸດການຂໍທຶນ, ຫຼືການຄັດເລືອກນັກກິລາ — ຈະເປັນຕົວ ກຳນົດວ່າສິ່ງໃດທີ່ສາມາດເຮັດໄດ້ຈິງ ແລະເປັນໄປໄດ້ແດ່.

ຫົກເດືອນຂຶ້ນໄປ: ມີເວລາເຫຼືອເຟືອທີ່ຈະເຮັດສິ່ງນີ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ສາມາດສຶກສາດ້ວຍຕົນເອງເພື່ອປິດຊ່ອງຫວ່າງທາງເນື້ອຫາ, ເຮັດຂໍ້ສອບຈຳລອງເພື່ອວັດຄວາມກ້າວໜ້າ, ຈາກນັ້ນຮຽນພິເສດເພີ່ມເຕີມສະເພາະຈຸດຫາກຈຳເປັນກ່ອນຈະລົງສອບໃໝ່.
ສອງເຖິງສີ່ເດືອນ: ສາມາດໃຊ້ວິທີເລັ່ງສະປີດແບບໂຟກັດໄດ້. ໃຫ້ຄົ້ນຫາຈຸດບົກພ່ອງທີ່ສົ່ງຜົນຕໍ່ຄະແນນສູງສຸດຈາກລາຍງານຄະແນນແລ້ວແກ້ໄຂຈຸດນັ້ນໂດຍສະເພາະ. ການເພີ່ມຄະແນນໃຫ້ໄດ້ 4-6 ຄະແນນໃນຊ່ວງເວລານີ້ຖືເປັນເລື່ອງທີ່ເຮັດໄດ້ຈິງສຳລັບນັກຮຽນສ່ວນໃຫຍ່.
ສີ່ເຖິງຫົກສັບປະດາ: ເວລາຂ້ອນຂ້າງກະຊັ້ນຊິດແຕ່ບໍ່ໄດ້ໄຮ້ຄວາມຫວັງ. ຄວາມສົນໃຈຈະຖືກຕີກອບໃຫ້ແຄບລົງເຫຼືອພຽງແຕ່ກົນຍຸດການເຮັດຂໍ້ສອບ ແລະເລືອກເຮັດພຽງໜຶ່ງຫຼືສອງສ່ວນທີ່ມີໂອກາດເກັບຄະແນນຄືນມາໄດ້ຫຼາຍທີ່ສຸດ. ນີ້ແມ່ນສະຖານະການທີ່ການຮຽນພິເສດສ່ວນຕົວຈະສະແດງຄຸນຄ່າໃຫ້ເຫັນຊັດເຈນທີ່ສຸດ — ເພາະບໍ່ມີເວລາສຳລັບການທົບທວນເນື້ອຫາທົ່ວໄປແລ້ວ, ມີເວລາສຳລັບວຽກທີ່ຕົງຈຸດເທົ່ານັ້ນ.
ໜ້ອຍກວ່າສີ່ສັບປະດາ: ການພັດທະນາຄະແນນຢ່າງເຫັນໄດ້ຊັດຍັງຄົງເປັນໄປໄດ້ ແຕ່ຕ້ອງການການຈັດລຳດັບຄວາມສຳຄັນທີ່ແທບຈະສົມບູນແບບ. ລອງເບິ່ງຄູ່ມືການກຽມຕົວນາທີສຸດທ້າຍສຳລັບລາຍລະອຽດສະເພາະເຈາະຈົງ.

ທີຫ້າ: ຕັດສິນໃຈວ່າຈະສອບເສັງໃໝ່ຫຼືບໍ່

ນັກຮຽນສ່ວນໃຫຍ່ທີ່ໄດ້ຄະແນນຕ່ຳກວ່າເປົ້າໝາຍຄວນລົງສອບໃໝ່. ຂໍ້ສອບ ACT® ບໍ່ມີການລົງໂທດສຳລັບການສອບເສັງຫຼາຍຄັ້ງ — ມະຫາວິທະຍາໄລຈະເຫັນຄະແນນທັງໝົດຫາກທ່ານສົ່ງໄປ, ແຕ່ຫຼາຍແຫ່ງຈະພິຈາລະນາສະເພາະຄະແນນສູງສຸດເທົ່ານັ້ນ, ແລະລະບົບ superscore ເຮັດໃຫ້ການພັດທະນາຄະແນນເພີ່ມຂຶ້ນແມ່ນພຽງບາງສ່ວນກໍຍັງມີຄຸນຄ່າ.

ຂ້ອຍຍົກເວັ້ນຄືນັກຮຽນທີ່ໄດ້ຄະແນນເຖິງຫຼືເກີນເກນທີ່ຕ້ອງການຢູ່ແລ້ວ. ຫາກຄະແນນທີ່ຄິດວ່າ 'ແຍ່' ນັ້ນຍັງຄົງສູງກວ່າເກນຂັ້ນຕ່ຳສຳລັບໂຮງຮຽນ ແລະທຶນການສຶກສາທີ່ຕັ້ງເປົ້າໄວ້, ເຫດຜົນໃນການສອບໃໝ່ກໍຈະມີນ້ຳໜັກຫຼຸດລົງ.

ຄຳຖາມເຊີງປະຕິບັດຄື: ເມື່ອພິຈາລະນາຈາກກອບເວລາ ແລະຊ່ອງຫວ່າງຂອງຄະແນນແລ້ວ, ການປັບປຸງຄະແນນຢ່າງເຫັນໄດ້ຊັດສາມາດເຮັດສຳເລັດໄດ້ຈິງຫຼືບໍ່? ລາຍງານຄະແນນມັກຈະໃຫ້ຄຳຕອບສຳລັບເລື່ອງນີ້. ຫາກຄະແນນທີ່ເສຍໄປກະຈຸກຕົວຢູ່ໃນໝວດໝູ່ລາຍງານຍ່ອຍທີ່ສາມາດສອນ ແລະພັດທະນາກັນໄດ້ — ເຊັ່ນໄວຍາກອນພາສາອັງກິດ, ຫຼືແນວຄິດທາງຄະນິດສາດໃນລະດັບສະເພາະ, ຊ່ອງຫວ່າງນັ້ນກໍສາມາດປິດໄດ້. ແຕ່ຖ້າຄະແນນທີ່ເສຍໄປນັ້ນເທົ່າກັນໝົດໃນທຸກໆ ສ່ວນ, ວຽກທີ່ຕ້ອງເຮັດກໍຈະໃຫຍ່ຂຶ້ນຫຼາຍ.

ສິ່ງທີ່ຕ້ອງເຮັດໃນສັບປະດານີ້

ເບິ່ງລາຍງານຄະແນນໂດຍລະອຽດ. ອ່ານແຍກຕາມສ່ວນວິຊາ ແລະຕາມໝວດໝູ່ຍ່ອຍ, ບໍ່ແມ່ນເບິ່ງແຕ່ຄະແນນລວມ.
ປະເມີນໄລຍະຫ່າງຂອງຄະແນນ. ຄະແນນຂາດຈາກເປົ້າໝາຍກີ່ຄະແນນ? ສ່ວນວິຊາ ແລະໝວດໝູ່ໃດທີ່ເຮັດໃຫ້ເສຍຄະແນນໄປຫຼາຍທີ່ສຸດ?
ກວດສອບວັນສອບເສັງຮອບຖັດໄປທີ່ເປີດໃຫ້ສະໝັກ ແລະວັນສິ້ນສຸດການຮັບສະໝັກ. ມີເວລາສຳລັບການກຽມຕົວສອບໃໝ່ແບບເປັນລະບົບ, ຫຼືເປັນສະຖານະການກະຊັ້ນຊິດນາທີສຸດທ້າຍ?
ຕັດສິນໃຈກ່ຽວກັບວິທີການກຽມຕົວ. ຫາກມີເວລາພຽງພໍ ແລະນັກຮຽນສາມາດຈັດການຕົວເອງໄດ້, ໃຫ້ເລີ່ມຈາກຄູ່ມືການສຶກສາດ້ວຍຕົນເອງ. ຫາກກອບເວລາມີສັ້ນ, ຫຼືລາຍງານຄະແນນສະແດງໃຫ້ເຫັນຈຸດບົກພ່ອງສະເພາະເຈາະຈົງທີ່ຕິວເຕີສາມາດຊ່ວຍປິດຊ່ອງຫວ່າງໄດ້ໄວກວ່າ, ການເລີ່ມເວົ້າຄຸຍປຶກສາເລື່ອງນີ້ກໍຄຸ້ມຄ່າທີ່ຈະເຮັດຕັ້ງແຕ່ຕອນນີ້.

ຄະແນນ ACT® ທີ່ບໍ່ດີເປັນພຽງຂໍ້ມູນຈຸດໜຶ່ງເທົ່ານັ້ນ. ມັນບອກທ່ານວ່າລູກຂອງທ່ານຢູ່ຕົງໃດໃນປັດຈຸບັນ, ແລະເມື່ອທ່ານອ່ານມັນຢ່າງລະອຽດ, ມັນຈະຊີ້ບອກທິດທາງຢ່າງແມ້ນຍຳວ່າການກຽມຕົວຂັ້ນຕໍ່ໄປຄວນຈະມຸ່ງໄປທາງໃດ. ນັ້ນມີປະໂຫຍດຫຼາຍກວ່າສິ່ງທີ່ຕົວເລກຄະແນນລວມບອກໄວ້ເສຍອີກ.