ການສອບເສັງ ACT® ຈັກຄັ້ງຈຶ່ງຈະເບິ່ງຄືວ່າບໍ່ດີໃນສາຍຕາມະຫາວິທະຍາໄລ?

Read time: 4 min  ·  Last updated: June 21, 2026

ນີ້ແມ່ນໜຶ່ງໃນຄຳຖາມທີ່ພົບເລື້ອຍທີ່ສຸດທີ່ພໍ່ແມ່ຖາມເມື່ອນັກຮຽນໄດ້ສອບເສັງ ACT® ໄປແລ້ວໜຶ່ງ ຫຼື ສອງຄັ້ງ ແລະ ກຳລັງພິຈາລະນ່ວ່າຄວນສອບເສັງອີກຫຼືບໍ່. ຄວາມກັງວົນຢູ່ເບື້ອງຫຼັງຄຳຖາມນີ້ແມ່ນເປັນເລື່ອງທີ່ເຂົ້າໃຈໄດ້. ບໍ່ມີໃຜຢາກໃຫ້ປະຫວັດການສອບເສັງສົ່ງຜົນເສຍຕໍ່ໃບສະໝັກຮຽນ. ແຕ່ຂໍ້ສົມມຸດຖານຂອງຄຳຖາມນີ້ຖືວ່າຜິດພາດເປັນສ່ວນໃຫຍ່, ແລະ ການເຮັດໃຫ້ເລື່ອງນີ້ຈະແຈ້ງຈະຊ່ວຍຫຼຸດຜ່ອນຄວາມກົດດັນທີ່ບໍ່ຈຳເປັນໄດ້ຫຼາຍ.

ຄຳຕອບໂດຍກົງແມ່ນ: ສຳລັບນັກຮຽນສ່ວນໃຫຍ່ທີ່ສະໝັກເຂົ້າຮຽນໃນມະຫາວິທະຍາໄລສ່ວນໃຫຍ່, ຈຳນວນຄັ້ງໃນການສອບເສັງແມ່ນບໍ່ມີຄວາມສຳຄັນ. ສິ່ງທີ່ສຳຄັນແມ່ນຄະແນນ.

ນີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນແທ້ ແລະ ເປັນບ່ອນທີ່ລາຍລະອຽດທີ່ແທ້ຈິງຢູ່.

ສິ່ງທີ່ມະຫາວິທະຍາໄລເຫັນ ແລະ ສິ່ງທີ່ພວກເຂົາໃຫ້ຄວາມສຳຄັນ

ເມື່ອມະຫາວິທະຍາໄລໄດ້ຮັບລາຍງານຄະແນນ ACT®, ພວກເຂົາຈະເຫັນຄະແນນຈາກຮອບການສອບເສັງທີ່ນັກຮຽນເລືອກສົ່ງໄປເທົ່ານັ້ນ. ດ້ວຍລະບົບ Score Choice, ນັກຮຽນສາມາດຄວບຄຸມໄດ້ວ່າຈະໃຫ້ລາຍງານຄະແນນຂອງຮອບໃດແດ່, ດັ່ງນັ້ນ ມະຫາວິທະຍາໄລທີ່ຍອມຮັບລະບົບ Score Choice ຈະເຫັນສະເພາະສິ່ງທີ່ນັກຮຽນສົ່ງໄປໃຫ້ພວກເຂົາເທົ່ານັ້ນ. ຈຳນວນຄັ້ງທີ່ນັກຮຽນໄດ້ເຂົ້າສອບເສັງຈະບໍ່ຖືກເປີດເຜີຍໃນລາຍງານຄະແນນ ເວັ້ນແຕ່ນັກຮຽນຈະເລືອກສົ່ງຄະແນນຂອງທຸກຮອບການສອບເສັງໄປເອງ.

ມະຫາວິທະຍາໄລທີ່ກຳນົດໃຫ້ຕ້ອງຍື່ນຄະແນນສອບເສັງທຸກຮອບນັ້ນຖືເປັນຂໍ້ຍົກເວັ້ນ. ສຳລັບໂຮງຮຽນເຫຼົ່ານັ້ນ, ເຈົ້າໜ້າທີ່ຝ່າຍຄັດເລືອກຈະສາມາດເຫັນປະຫວັດການສອບເສັງທັງໝົດໄດ້. ແຕ່ເຖິງຢ່າງນັ້ນ, ຈຳນວນຄັ້ງໃນການສອບເສັງກໍບໍ່ຄ່ອຍຈະເປັນປັດໄຈທີ່ມີໄນສຳຄັນຕໍ່ການຕັດສິນໃຈຮັບເຂົ້າຮຽນ. ສິ່ງທີ່ເຈົ້າໜ້າທີ່ຝ່າຍຄັດເລືອກເບິ່ງແມ່ນຕົວຄະແນນເອງ, ໂດຍສະເພາະຢ່າງຍິ່ງຄະແນນສູງສຸດ ຫຼື ຄະແນນແບບ superscore, ບໍ່ແມ່ນຈຳນວນຄັ້ງທີ່ໃຊ້ໃນການສອບເສັງເພື່ອໃຫ້ໄດ້ຄະແນນນັ້ນມາ.

打ວາມເປັນຈິງທີ່ກົງໄປກົງມາແມ່ນ ເຈົ້າໜ້າທີ່ຝ່າຍຄັດເລືອກໃນແທບທຸກມະຫາວິທະຍາໄລມັກຈະຖາມຄຳຖາມຫຼັກພຽງຂໍ້ດຽວທ່ຽວກັບຄະແນນ ACT®: ຄະແນນນີ້ສາມາດແຂ່ງຂັນກັບນັກຮຽນຄົນອື່ນໆໃນລຸ້ນທີ່ຈະຮັບເຂົ້າຮຽນໄດ້ຫຼືບໍ່? ນັກຮຽນທີ່ສອບເສັງສີ່ຄັ້ງແល້වໄດ້ຄະແນນ 31 ຈະຢູ່ໃນສະຖານະທີ່ດີກວ່ານັກຮຽນທີ່ສອບເສັງຄັ້ງດຽວແល້වໄດ້ຄະແນន 27 ໃນທຸກໆໂຮງຮຽນທີ່ຄະແນນ 31 ເຮັດໃຫ້ໃບສະໝັກມີຄວາມໂດດເດັ່ນຫຼາຍກວ່າ.

ຄວາມເຫັນພ້ອງຢ່າງບໍ່ເປັນທາງການໃນໝູ່ຜູ້ຊ່ຽວຊານດ້ານການຮັບເຂົ້າຮຽນ

ໃນໂຮງຮຽນສ່ວນໃຫຍ່ບໍ່ມີນະໂຍບາຍຢ່າງເປັນທາງການວ່າການສອບເສັງຈັກຄັ້ງຈຶ່ງຈະຫຼາຍເກີນໄປ. ສິ່ງທີ່ມີຢູ່ແມ່ນຄວາມເຫັນພ້ອງຕ້ອງກັນຢ່າງບໍ່ເປັນທາງການໃນໝູ່ຜູ້ຊ່ຽວຊານດ້ານການຄັດເລືອກເຂົ້າຮຽນວ່າ ການສອບເສັງ 2 ເຖິງ 4 ຄັ້ງແມ່ນຊ່ວງທີ່ປົກກະຕິ ແລະ ຄາດການໄວ້ຢູ່ແລ້ວ. ການສອບເສັງພຽງຄັ້ງດຽວອາດເຮັດໃຫ້ເກີດຄຳຖາມດ້ວຍຊ້ຳວ່າ ນັກຮຽນບໍ່ໄດ້ໃສ່ໃຈຫຼາຍພໍທີ່ຈະລອງສອບເສັງອີກຄັ້ງ ຫຼື ພວກເຂົາໝັ້ນໃຈຫຼາຍຈົນຄິດວ່າບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງສອບເສັງແລ້ວ? ການສອບເສັງສອງຫຼືສາມຄັ້ງສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງການກຽມຕົວ ແລະ ຄວາມມຸ່ງໝັ້ນພະຍາຍາມທີ່ເໝາະສົມ. ການສອບເສັງສີ່ຄັ້ງກໍຍັງຖືວ່າຢູ່ໃນເກນປົກກະຕິທົ່ວໄປ.

ຈຸດທີ່ສິ່ງຕ່າງໆເລີ່ມຈະເບິ່ງແຕກຕ່າງອອກໄປແມ່ນການສອບເສັງຄັ້ງທີ 5, 6, 7 ຫຼື ຫຼາຍກວ່ານັ້ນ. ບໍ່ແມ່ນຍ້ອນຕົວເລກດັ່ງກ່າוຈະເຮັດໃຫ້ຖືກຕັດສິດໂດຍອັດຕະໂນມັດ, ແຕ່ເນື່ອງຈາກເມື່ອເຖິງຈຸດໜຶ່ງ ຈຳນວນຄັ້ງໃນການສອບເສັງທີ່ສູງຫຼາຍໂດຍບໍ່ມີການພັດທະນາຄະແນນຢ່າງມີໄນສຳຄັນ ຈະເລີ່ມເຮັດໃຫ້ເກີດຄຳຖາມກ່ຽວກັບຄວາມເໝາະສົມ. ຫາກນັກຮຽນສອບເສັງມາແລ້ວຫົກຄັ້ງແຕ່ຄະແນນແທບຈະບໍ່ຂະຫຍັບເລີຍ, ຮູບແບບດັ່ງກ່າວອາດບົ່ງຊີ້ວ່າຄະແນនນັ້ນໃກ້ຈະເຖິງຂີດຈຳກັດສູງສຸດສຳລັບຂໍ້ສອບນີ້ແລ້ວ, ເຍິ່ງຂໍ້ມູນນີ້ກໍຖືເປັນປະໂຫຍດຕໍ່ທັງຕົວນັກຮຽນ ແລະ ມະຫາວິທະຍາໄລເອງ. ແຕ່ເຖິງຢ່າງນັ້ນ, ຄະແນນກໍຍັງຄົງເປັນປັດໄຈຫຼັກ. ນັກຮຽນທີ່ສອບເສັງຫົກຄັ້ງແລ້වໄດ້ຄະແນນລວມ (composite score) 34 ຈະບໍ່ຖືກຫັກຄະແനນເນື່ອງຈາກການສອບເສັງທັງຫົກຄັ້ງນັ້ນ.

ໃນໂຮງຮຽນທີ່ມີການແຂ່ງຂັນສູງຫຼາຍໆ ຢ່າງໂປຣແກຣມລະດັບທັອບ 20 ຫຼື 30 ຂອງປະເທດ, ເຈົ້າໜ້າທີ່ຝ່າຍຄັດເລືອກຈະອ່ານຂໍ້ມູນໃນລາຍລະອຽດຢ່າງປະສົງຢ່າງຍິ່ງ ແລະ ອາດສັງເກດເຫັນຮູບແບບການສອບເສັງໄດ້ຫຼາຍກວ່າເຈົ້າໜ້າທີ່ໃນໂຮງຮຽນທີ່ມີການແຂ່ງຂັນນ້ອຍກວ່າ. ແຕ່ເຖິງຢ່າງນັ້ນ, ໃນໂຮງຮຽນເຫຼົ່ານັ້ນ ບົດສົນທະນາກໍມັກຈະເປັນເລື່ອງກ່ຽວກັບຄະແນນຫຼາຍກວ່າຈຳນວນຄັ້ງຢູ່ດີ.

ລະບົບ Score Choice ປ່ຽນວິທີການຄຳນວນໄປໂດຍສິ້ນເຊີງ

ເປັນເລື່ອງທີ່ຄຸ້ມຄ່າທີ່ຈະຢ້ຳອີກຄັ້ງວ່າລະບົບ Score Choice ມີຜົນຕໍ່ຄຳຖາມນີ້ຫຼາຍພຽງໃດ. ໃນໂຮງຮຽນທີ່ຍອມຮັບລະບົບ Score Choice ເຍິ່ງແມ່ນໂຮງຮຽນສ່ວນໃຫຍ່, ນັກຮຽນສາມາດສອບເສັງຈັກຄັ້ງກໍໄດ້ຕາມຕ້ອງການ ແລະ ສົ່ງສະເພາະຮອບທີ່ເຮັດໄດ້ດີທີ່ສຸດໄປ. ສ່ວນຮອບການສອບເສັງທີ່ເຮັດໄດ້ບໍ່ດີກໍຈະບໍ່ຖືກເປີດເຜີຍເລີຍ. ມະຫາວິທະຍາໄລໃນກຸ່ມໂຮງຮຽນເຫຼົ່ານັ້ນບໍ່ໄດ້ມານັ່ງນັບຈຳນວນຄັ້ງໃນການສອບເສັງ ເພາະພວກເຂົາບໍ່ມີຂໍ້ມູນທີ່ຈະໃຊ້ນັບຕັ້ງແຕ່ທຳອິດ.

ນີ້ໝາຍຄວາມວ່າສຳລັບນັກຮຽນສ່ວນໃຫຍ່ທີ່ສະໝັກຮຽນໃນໂຮງຮຽນສ່ວນໃຫຍ່, ຄຳຖາມທີ່ແທ້ຈິງບໍ່ແມ່ນ "ຂ້ອຍຄວນສອບເສັງຈັກຄັ້ງ?" ແຕ່ມັນແມ່ນ "ຂ້ອຍມີຄະແນນທີ່ຂ້ອຍໝັ້ນໃຈທີ່ຈະຍື່ນສະໝັກຫຼືຍັງ?" ເຍິ່ງແມ່ນຄົນລະຄຳຖາມ ແລະ ມີຄຳຕອບທີ່ແຕກຕ່າງກັນ.

ກໍລະນີທີ່ຈຳນວນຄັ້ງໃນການສອບເສັງອາດມີຄວາມສຳຄັນຂຶ້ນມາແທ້ໆ

ມີຢູ່ສອງສະຖານະການທີ່ຈຳນວນຄັ້ງໃນການສອບເສັງຈະມີຜົນໃນທາງປະຕິບັດຢູ່ບາງ.

ສະຖານະການທຳອິດແມ່ນ ໃນໂຮງຮຽນທີ່ມີນະໂຍບາຍຂອດູຄະແນนທຸກຮອບ (all-scores). ຫາກນັກຮຽນກຳລັງສະໝັກຮຽນໃນໂຮງຮຽນທີ່ກຳນົດໃຫ້ຕ້ອງຍື່ນຄະແນນຂອງທຸກຮອບການສອບເສັງ, ປະຫວັດການສອບເສັງທັງໝົດຂອງພວກເຂົາກໍຈະຖືກມອງເຫັນ. ໃນສະຖານະການນີ້, ຈຳນວນຄັ້ງໃນການສອບເສັງທີ່ຫຼາຍພ້ອມກັບຄະແນນທີ່ຄົງທີ່ ຫຼື ຂຶ້ນໆ ລົງໆ ຢ່າງໄຮ້ທິດທາງ ຈະກາຍເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງພາບລວມທີ່ເຈົ້າໜ້າທີ່ຝ່າຍຄັດເລືອກມອງເຫັນ. ມັນບໍ່បានໄປຫັກລ້າງຄະແນນຮອບທີ່ດີ, ແຕ່ມັນແມ່ນບໍລິບົດແວດລ້ອມ. ນັກຮຽນທີ່ວາງແຜນຈະສະໝັກຮຽນໃນໂຮງຮຽນເຫຼົ່ານີ້ ຈຶ່ງຄວນໄຕ່ຕອງໃຫ້ຮອບຄອບຫຼາຍຂຶ້ນກ່ຽວກັບຊ່ວງເວລາທີ່ຈະສອບເສັງ, ໂດຍເລືອກສອບເສັງສະເພາະເມື່ອມີການກຽມຕົວມາຢ່າງຈິງຈັງແລ້ວ, ແທນທີ່ຈະມອງວ່າການສອບເສັງທຸກຮອບເປັນພຽງການທົດລອງສອບເສັງທີ່ມີຄວາມສ່ຽງຕ່ຳ.

ສະຖານະการທີສອງແມ່ນ ເລື່ອງຂອງເວລາ. ນັກຮຽນທີ່ສອບເສັງ ACT® ເຈັດຄັ້ງແຕ່ສອບເສັງເສັດສິ້ນໃນເດືອນຕຸລາຂອງຊັ້ນມັດທະຍົມສຶກສາປີທີ 5 (junior year) ພ້ອມກັບຄະແນນທີ່ດີ ຈະມີເວລາເຫຼືອເຟືອ. ແຕ່ນັກຮຽນທີ່ສອບເສັງຫ້າຄັ້ງໃນຊັ້ນມັດທະຍົມສຶກສາປີທີ 6 (senior year) ໂດຍຄັ້ງສຸດທ້າຍສອບເສັງໃນເດືອນທັນວา ຈະສ້າງຄວາມກັງວົນໃນອີກຮູບແບບໜຶ່ງ. ບໍ່ແມ່ນເລື່ອງຈຳນວນຄັ້ງ, ແຕ່ແມ່ນເລື່ອງທີ່ວ່າຕາຕະລາງເວລາການສອບເສັງໄດ້ຮັບການຈັດການເປັນຢ່າງດີເມື່ອທຽบກັບກຳນົດການປິດຮັບສະໝັກຫຼືບໍ່. ບັນຫາໃນກໍລະນີນີ້ແມ່ນເລື່ອງການຈັດສັນເວລາ (logistics), ບໍ່ແມ່ນເລື່ອງຈຳນວນຄັ້ງທີ່ສອບເສັງ.

ສິ່ງທີ່ສຳຄັນຫຼາຍກວ່າຈຳນວນຄັ້ງໃນການສอบເສັງ

ສິ່ງທີ່ບໍ່ຄ່ອຍໄດ້ຮັບການເວົ້າເຖິງໃນການສົນທະນານີ້ກໍຄື ການກຽມຕົວໃນລະຫວ່າງຮອບການສອບເສັງນັ້ນມີຄວາມສຳຄັນຫຼາຍກວ່າຈຳນວນຄັ້ງໃນການສອບເສັງເປັນຢ່າງມາກ. ນັກຮຽនສອງຄົນອາດສອບເສັງ ACT® ຄົນລະສາມຄັ້ງເທົ່າກັນ. ຄົນໜຶ່ງສຶກສາທົບທວນຢ່າງຕັ້ງໃຈໃນລະຫວ່າງການສອບເສັງແຕ່ລະຮອບ, ຄົ້ນຫາຈຸດອ່ອນທີ່ສະເພາະເຈາະຈົງຂອງຕົວເອງ, ແລະ ຄະແນນເພີ່ມຂຶ້ນສີ່ຄະແນນ. ສ່ວນອີກຄົນໜຶ່ງເລືອກສອບເສັງໃໝ່ໂດຍບໍ່ໄດ້ປັບປ່ຽນວິທີການກຽມຕົວເລີຍ ແລະ ພົບວ່າຄະແນນຂະຫຍັບໄປພຽງຄະແນນດຽວ. ນັ້ນແມ່ນສະຖານະການທີ່ແຕກຕ່າງກັນມາກ, ບໍ່ແມ່ນຍ້ອນຈຳນວນຄັ້ງທີ່ສອບເສັງ, ແຕ່ແມ່ນຍ້ອນສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນລະຫວ່າງນັ້ນຕ່າງຫາກ.

ນັກຮຽນທີ່ສອບເສັງສາມຄັ້ງໂດຍມີການກຽມຕົວຢ່າງມີໄനສຳຄັນໃນທຸກໆ ຄັ້ງ ແລະ ສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງພັດທະນາການຂອງຄະແນນຕະຫຼອດເສັ້ນທາງ ແມ່ນກຳລັງນຳສະເໜີໂປຣໄຟລ໌ການສະໝັກຮຽນທີ່ສະທ້ອນເຖິງຄວາມມຸ່ງໝັ້ນພະຍາຍາມ ແລະ ການຮູ້ຈັກປະເມີນຕົນເອງ. ສ່ວນນັກຮຽនທີ່ສອບເສັງສາມຄັ້ງໂດຍບໍ່ໄດ້ອ່ານໜັງສືທົບທວນເລີຍລະຫວ່າງຮອບການສອບເສັງ ແມ່ນກຳລັງເສຍເວລາ ແລະ ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍໄປໂດຍບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຜົນລັບປ່ຽນແປງເລີຍ.

ນີ້ແມ່ນຄຳຖາມທີ່ຄວນຄ່າແກ່ການຖາມກ່ອນທີ່ຈະລົງທະບຽນສອບເສັງໃໝ່ທຸກຄັ້ງ: ມີຫຍັງປ່ຽນແປງໄປບ້າງນັບຕັ້ງແຕ່ການສອບເສັງຄັ້ງຫຼ້າສຸດ? ນັກຮຽនໄດ້ສຶກສາທົບທວນໃນຫົວຂໍ້ສະເພາະເຈາະຈົງຫຼືຍັງ? ໄດ້ກວດທານຂໍ້ສອບຮອບຈິງຂອງຕົວເອງຮ່ວມກັບ ACT® ຄີຄຳຕອບຂອງຂ້ອຍ ຫຼືບໍ່? ໄດ້ແກ້ໄຂຈຸດອ່ອນທີ່ລະບຸໄວ້ໃນລາຍງານຄະແນນແລ້ວຫຼືຍັງ? ຫາກຄຳຕອບແມ່ນແມ່ນ, ການສอบເສັງໃໝ່ກໍຖືເປັນເລື່ອງທີ່ສົມເຫດສົມຜົນ. ແຕ່ຖ້າຄຳຕອບແມ່ນບໍ່, ຄະແນນກໍຍາກທີ່ຈະຂະຫຍັບ, ແລະ ການສອບເສັງຮອບນັ້ນກໍຈະບໍ່ໄດ້ຫຍັງກັບຄືນມາເລີຍ.

ກອບປະຕິບັດສຳລັບແນວທາງໃນການເລືອກວ່າຄວນສອບເສັງຈັກຄັ້ງ

ສຳລັບນັກຮຽនສ່ວນໃຫຍ່, การສອບເສັງສອງເຖິງສາມຄັ້ງຖືເປັນຊ່ວງທີ່ເໝາະສົມແລ້ວ. ນັ້ນໃຫ້ໂອກາດທີ່ພຽງພໍໃນການເຮັດຄະແນນໃຫ້ອອກມາດີໃນວັນທີ່ທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງເປັນໃຈ ໃນຂະນະດຽວກັນກໍຊ່ວຍຮັກສາປະຫວັດການສອບເສັງໃຫ້ເບິ່ງເປັນປົກກະຕິທຳມະດາທີ່ສຸດໃນແງ່ທີ່ດີ.

ການສອບເສັງຄັ້ງທຳອິດເປັນການກຳນົດເກນມາດຕະຖານ. ຄະແນນນັ້ນ ແລະ ຂໍ້ມູນຈາກລາຍງານຄະແນນຈະບອກນັກຮຽນໄດ້ວ່າຕ້ອງຮຽນຮູ້ຫຍັງເພີ່ມເຕີມ. ຫຼັງຈາກຊ່ວງເວລາຂອງການກຽມຕົວຢ່າງຕັ້ງໃຈ, การສອບເສັງຄັ້ງທີສອງຈະຊ່ວຍເປີດໂອກາດໃຫ້ນັກຮຽនໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງພັດທະນາການ. ຫາກຄະແນນໃນຄັ້ງທີສອງສາມາດແຂ່ງຂັນໃນໂຮງຮຽນເປົ້າໝາຍໄດ້ແລ້ວ, ກະບວນການກໍຖືເປັນອັນສິ້ນສຸດ. ຫາກຄະແນນໃກ້ຄຽງແຕ່ຍັງບໍ່ເຖິງເປົ້າໝາຍ, ການສອບເສັງຄັ້ງທີສາມຮ່ວມກັບການກຽມຕົວທີ່ມຸ່ງເນັ້ນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງກໍຖືເປັນເລື່ອງທີ່ເໝາេສົມຢ່າງຍິ່ງ.

ຫາກເກີນກວ່າສາມຄັ້ງ, ຄຳຖາມທີ່ຕ້ອງຖາມຕົວເອງຢ່າງກົງໄປກົງມາແມ່ນ ການກຽມຕົວໃນລະຫວ່າງຮອບການສອບເສັງມີຄວາມແຕກຕ່າງກັນຢ່າງມີໄនສຳຄັນຫຼືບໍ່ ແລະ ມີເຫດຜົນທີ່ແທ້ຈິງໃຫ້ເຊື່ອວ່າຄະແນນຈະຂະຫຍັບຂຶ້ນອີກແມ່ນບໍ່? ຫາກຄຳຕອບແມ່ນແມ່ນ, ການສອບເສັງຄັ້ງທີສີ່ກໍສົມເຫດສົມຜົນຢ່າງແນ່ນອນ. ແຕ່ຖ້າຄຳຕອບແມ່ນ ນັກຮຽនເລືອກສອບເສັງໃໝ່ພຽງເພາະຫວັງວ່າຜົນລັບຈະແຕກຕ່າງອອກໄປໂດຍບໍ່ໄດ້ລົງມືເຮັດວຽກໃຫ້ແຕກຕ່າງຈາກເດີມ, ນັ້ນຖືເປັນອີກສະຖານະການໜຶ່ງ ແລະ ການຫັນມາລົມກັນວ່າຄະແນນປັດຈຸບັນສາມາດໃຊ້ຍື່ນສະໝັກໄດ້ຫຼືບໍ່ ອາດຈະມີປະໂຫຍດຫຼາຍກວ່າການໄປລົງທະບຽນສອບເສັງໃໝ່ອີກຮອບ.

ບົດສະຫຼຸບ

ບໍ່ມີຈຳນວນຄັ້ງໃນການສອບເສັງ ACT® ທີ່ເຈາະຈົງວ່າເທົ່າໃດຈຶ່ງຈະເຮັດໃຫ້ໝົດສິດສະໝັກຮຽນຕັ້ງແຕ່ທຳອິດ. ມະຫາວິທະຍາໄລໃຫ້ຄວາມສົນໃຈທີ່ຄະແນນ, ບໍ່ແມ່ນຈຳນວນຄັ້ງ. ລະບົບ Score Choice ໝາຍຄວາມວ່າໂຮງຮຽນສ່ວນໃຫຍ່ບໍ່ມີທາງຮູ້ເລີຍວ່ານັກຮຽនສอบເສັງໄປຈັກຄັ້ງ. ໃນຈຸດທີ່ຈຳນວນຄັ້ງໃນການສອບເສັງມີຄວາມສຳຄັນຂຶ້ນມາແດ່, ເຊັ່ນ ໃນໂຮງຮຽນທີ່ຂອດູຄະແນນທຸກຮອບ, ຫຼື ກໍລະນີການສອບເສັງຈຳນວນຫຼາຍຄັ້ງໂດຍບໍ່ມີພັດທະນາການ, ບັນຫາທີ່ແທ້ຈິງມັກຈະເປັນເລື່ອງອື່ນຫຼາຍກວ່າຕົວເລກຈຳນວນຄັ້ງເອງ.

ຄຳຖາມທີ່ມີປະສິດທິພາບຫຼາຍກວ່າຈຶ່ງບໍ່ແມ່ນ "ສອບເສັງຈັກຄັ້ງຈຶ່ງຈະຫຼາຍເກີນໄປ?" ແຕ່ຄວນເປັນ "ຂ້ອຍໄດ້ກຽມຕົວມາດີພໍຈົນເຮັດໃຫ້ການສອບເສັງຄັ້ງຕໍ່ໄປມີແນວໂນ້ມທີ່ຈະໄດ້ຄະແນນດີຂຶ້ນແລ້ວຫຼືຍັງ?" ຕອບຄຳຖາມນັ້ນຢ່າງຊື່ສັດ, ແລ້ວເລື່ອງຈຳນວນຄັ້ງໃນການສອບເສັງຈະໄດ້ຮັບການເບິ່ງແຍງດ້ວຍຕົວຂອງມັນເອງ.